Karađorđevići su srpska kraljevska porodica koja je vladala Srbijom i Jugoslavijom. Njen rodonačelnik je vožd Đorđe Petrović - Karađorđe. Na vlasti su bili 1804—1813, 1842—1858. i 1903—1945, kada je Jugoslavija postala republika.
Istorijat
.svg)
Osnivač i rodonačelnik dinastije Karađorđevića je vožd Đorđe Petrović - Karađorđe koji je podigao Prvi srpski ustanak (1804). Po propasti Prvog srpskog ustanka (1813), Karađorđe se povukao iz Srbije.
Onda je 1815. izbio Drugi srpski ustanak pod vođstvom Miloša Obrenovića i uspostavila se dinastija Obrenovića na vlasti u Srbiji. Zaslugom ustavobranitelja na vlast u Srbiji je 1842. došao Karađorđev sin Aleksandar koji je bio na vlasti do 1858. godine kada je na Svetoandrejskoj skupštini ponovo vraćen na vlast knez Miloš Obrenović.
Krsna slava doma Karađorđevića je "Sv. Andrija Prvozvani". Do 1890. godine krsna slava Karađorđevića bila je "Sv. Klimentije". Prestolonaslednik Petar je promenio slavu nakon smrti supruge Zorke, jer je verovao da mu donosi nesreću. Izabrao je novu slavu "Sv. Andriju", u spomen dana kada je njegov otac knez Aleksandar 1858. godine bio svrgnut sa prestola. Držao se reči svoga oca izgovorene tada: "Sveti Andrija nas je proćerao, Sveti Andrija će nas i dovesti na presto".[1]
Posle majskog prevrata (1903) i ubistva kralja Aleksandra Obrenovića i kraljice Drage Obrenović prestala je da postoji dinastija Obrenovića i na vlast je pozvan Aleksandrov sin, Karađorđev unuk Petar. Kraljevina je zvanično ukinuta 1945. godine, a kraljevska porodica je bila u izbeglištvu. Sin kralja Petra II, princ Aleksandar, došao je sa suprugom 2001. godine u Srbiju i žive u dvoru na Dedinju.
Mauzolej Karađorđevića je na Oplencu kod Topole.
Imovinu Karađorđevića komunistička vlast je oduzela 1947. godine